Skip to content

Son

Haziran 3, 2013

Adsız

Merhaba, 1,5 senedir beni okuyan, bana katlanan sevgili çingum, arkadaşım,

Sona gelince insanın eli ayağı birbirine dolanıyormuş meğer. Nutku tutuluyormuş, gözleri istemsiz doluyormuş. En zoru da başlığı atmak oldu benim için. Bu blogumun son yazısı, ilerde yazar mıyım bilmiyorum. İçimden saçmalama diyorum kendi kendime, tabi ki yazacaksın, yazmalısın. Ama artık sadece defterlerimi karalarım, tanıyorum kendimi. Dolup dolup onlara akarım. Dökerim içimi, sonra ateşe atarım sayfaları, rüzgara karışır küller, zamanla tüm doğa dinler.

Hayatımda, 2 senelik bir boşluğum oldu benim. Şans veya değil ama bildiğim bir şey var, o da böyle bir durum pek kimsenin başına gelmiyor. Düşünsene 2 sene sadece yaşayacaksın, hiçbir şey yapmadan. Yaşayacaksın. O sırada açtım blogumu, boşlukta savrulmamak için yazdım. Mutluluğumu, mutsuzluğumu, öfkemi, sevincimi, yazdım. Artık o 2 sene doldu, zamanı geri alamam ama geleceğe bakma vaktim geldi. Aslında geçiyor bile, vedalaşmayı baya ağırdan aldım diyebilirim.

Bu benim son yazım ama senin olmasın. Blogun yoksa da derhal bir tane açmalısın. Yeni postlar yazmayacağım ama vakit buldukça burada olacağım, belki yorumlar atamayacağım ama senin yazdıklarını okuyor olacağım. Bir sonbahar günü yapacak bir şey bulamazsan beni hatırla, eğlenceli ve geveze bir Puff vardı de. Hakkını helal et. Elveda. :)